De verkiezingen van 7 juni dreigen een zoveelste overwinning te worden voor rechts. Volgens een opiniepeiling in Het Laatste Nieuws, halen VB, NV-a en LDD samen meer dan 36% van de stemmen. SP.a en Groen halen samen niet meer dan 20%, in 2003 was dit nog 29%. In Vlaanderen spint de rechtse oppositie garen uit de politieke en economische crisis. In Wallonië is er vooruitgang voor de partijen die zich distantiëren van het liberalisme en de regeringspolitiek. PS, CdH en Ecolo proberen zich daarom allen een sociaal imago aan te meten. Zodra de maskers vallen, kan ook in Wallonië een rechts populistische formatie scores halen als die van LDD en VB in Vlaanderen.

Tekst die unaniem werd goedgekeurd op het Nationaal Comité van 3 en 4 mei

Zoals jullie weten, pleit LSP/MAS al sedert ’95 voor de vorming van een nieuwe, van het patronaat onafhankelijke, brede arbeiderspartij die alle stromingen die zich verzetten tegen het neoliberale afbraakbeleid, met respect voor ieders eigenheid, verenigt.

Sedert het midden van de jaren ’90 roept de Linkse Socialistische Partij (LSP) en haar voorloper Militant Links, op voor de vorming van een nieuwe arbeiderspartij. Aanleiding daartoe was het feit dat de sociaal democratische “socialistische” partijen (en elders in Europa ook de “communistische” partijen), na de val van de Berlijnse muur en de instorting van de stalinistische regimes, ook openlijk iedere ambitie van socialistische omvorming van de maatschappij hadden opborgen. Ze onderschreven de winstlogica van de “vrije” markt, ontmantelden en verkochten voormalige openbare diensten (in het beste geval) aan de hoogste bieder, en gingen gretig mee in het ondermijnen van de werk- en bestaanszekerheid van arbeidersgezinnen.

Eén van de belangrijkste problemen waarmee de arbeiders wereldwijd worden geconfronteerd is deze van de politieke vertegenwoordiging. De traditionele arbeidersorganisaties zijn naar rechts opgeschoven en hebben de opvattingen van het socialisme verlaten. Dit heeft geleid tot een aantal nieuwe initiatieven. In dit artikel trekt Peter Taaffe een aantal lessen uit onder meer de recente ervaringen in Italië en Duitsland, met ook een sterke nadruk op wat er in Brazilië gebeurt.

De fusie van twee linkse partijen, de Linkspartei-PDS en de WASG (Electoraal Alternatief voor Werk en Sociale Rechtvaardigheid) heeft de linkerzijde in Duitsland sterk veranderd. Op 16 juni vond het eerste gezamenlijke congres plaats waar de nieuwe formatie “De Linksen” (Die Linke) werd gelanceerd.

Voor marxisten vormen perspectievendiscussies de basis van een revolutionaire politiek. Het vormt de leidraad voor onze werking op internationaal, nationaal en lokaal vlak. Wanneer je bijna drie jaar na datum deze tekst opnieuw leest, zie je dat onze analyses en standpunten niet zomaar uit de lucht komen vallen, maar gebaseerd zijn op intensieve discussies over de meest waarschijnlijke ontwikkelingen op economisch, sociaal en politiek vlak en de consequenties die deze perspectieven met zich mee brengen voor de werking van onze afdelingen, onze militanten.

Van twee eenzame parlementsleden groeide hun aantal aan tot maar liefst 54. Meer dan 4,25 miljoen mensen, 8,7%, gaven hun stem aan het electoraal blok van WASG en Linkspartei.PDS. Terzelfdertijd zagen de zogenaamde winnaars, de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) en de Unie van Christlich Demokratische Union/Christlich Soziale Union (CDU/CSU), hun stemmen dalen met respectievelijk bijna drie miljoen en 1,8 miljoen.

ABVV en ACV hadden het aangepaste Generatiepact verworpen. Daarmee vertolkten ze het enorme ongenoegen aan de basis. Als het van die basis afhing, hadden ze het hele Generatiepact, desnoods de regering en als het moest het hele politieke establishment weggestaakt. Zover is het niet gekomen. Waarom? De vakbondsleidingen hebben al het mogelijke gedaan om de beweging te doen landen. Onder hun leiding beschikken de vakbonden noch over een eigen programma om uit de crisis te geraken, noch over een - van patronaat en burgerij onafhankelijk - instrument om hun eisen politiek te vertalen. De strijd tegen het Generatiepact heeft de cruciale zwakheden van de beweging blootgelegd. LSP reikt enkele voorstellen aan om die zwakheden weg te werken.

De conferentie op 28 oktober, van de beweging rond voormalige SP.a volksvertegenwoordigers Jef Sleeckx en Lode Van Outrive, ligt achter de rug. Daarmee is een belangrijke kaap genomen in de opbouw van een toekomstige nieuwe linkse partij, die de diversiteit van de arbeidersbeweging respecteert en tegelijk dienst kan doen als politiek strijdorgaan waarin we onze krachten bundelen. De conferentie toonde naar ons oordeel het enorme potentieel aan voor zo’n formatie, maar drukte ons meteen met de neus op de talloze gevaren. 28 oktober was een belangrijke en hoopgevende aanzet, maar gewonnen is het zeker nog niet.