Dexia Bank België is nu in handen van de Belgische staat. Ook Frankrijk neemt een deel van Dexia over en de rest verdwijnt in een ‘bad bank’. Begin oktober werden ook de Deense Max Bank en de Griekse Protonbank door de overheid overgenomen. De koortsige interventies van de overheden wijst op een enorme zenuwachtigheid in de Europese politieke en economische kringen. Sommigen stellen dat er nood is aan een gecoördineerde Europese interventie om de bankensector met een injectie van 200 miljard euro belastingsgeld overeind te trekken.

Breng de volledige financiële sector in publieke handen!

Griekenland is failliet, dat is stilaan officieel. De kredietwaardigheid van Italië wordt naar beneden herzien. Het geloof in de toekomst van de eurozone zit op een dieptepunt. De Belgische regering stemt ermee in om een ‘bad bank’ te creëren waarin alle rommel van Dexia zit. Dexia scoorde op de Europese stresstest voor de banken de 12de positie op 91 banken, slechts 11 banken zijn dus beter bestand tegen de crisis. Mogelijk is dit slechts het begin van een nieuwe ronde van reddingsoperaties in de banksector.

Dapper, moedig, verbazingwekkend of ook nog “Di Rupo doorbreekt (bijna) alle taboes”, aldus de commentaren van de Franstalige massamedia over de nota Di Rupo. Iets minder euforie langs Nederlandstalige kant, maar ook hier wordt het “een opmerkelijk werkstuk” genoemd “dat de andere partijen niet zomaar van tafel kunnen vegen”. Vanwaar die eensgezindheid? Omdat dit “geen voorstellen zijn van iemand die verkiezingen in gedachten heeft”, aldus Etienne de Gallatay, hoofdeconoom bij Bank Degroof. Of ook nog omdat “dit een formateursnota is, niet die van een PS-voorzitter”. Kortom, het opmerkelijke bestaat erin dat Di Rupo zo hard en brutaal “de taboes” van de socialistische achterban overboord gooit.

In februari betaalden we gemiddeld net geen 3,4% meer voor dezelfde aankopen als een jaar eerder. Dat is de sterkste toename van de inflatie sinds oktober 2008. Dankzij de automatische loonindexering worden we daar gelukkig – met vertraging en slechts gedeeltelijk – voor gecompenseerd. Maar net op het moment dat de loonindexering ons moet behoeden voor koopkrachtverlies, zet het patronaat het offensief in. Het kan daarbij rekenen op steun van de internationale instellingen. Hoe luidt een socialistisch antwoord op de prijsstijgingen?

Over het belang van de politieke crisis voor de arbeidersbeweging

De bemiddelingspoging van Vande Lanotte was de zoveelste “onderhandeling van de laatste kans”. Opnieuw liep het niet op een akkoord uit, maar opnieuw blijkt het ook niet “de laatste kans” te zijn geweest. De onderhandelingen gaan verder o.l.v. Vande Lanotte, samen met De Wever en Di Rupo, nieuwe “cruciale” besprekingen zullen volgen. De regering van lopende zaken o.l.v. Yves Leterme kreeg ondertussen van de koning de opdracht een begroting uit te werken voor 2011 met een lager tekort dan voorzien.

In Vlaams-nationalistische kringen is de collaboratie van de nationalisten met de nazi-bezetters tijdens Wereldoorlog Twee nog steeds een bijzonder gevoelig thema. Deze collaboratie wordt nog steeds goedgepraat en dat niet alleen door VB’ers op leeftijd. Ook bij N-VA’ers en zelfs een aantal CD&V’ers is er de neiging om de collaborateurs goed te praten. Voor De Wever was het niet slim om net dit onderwerp uit te kiezen voor een column in De Standaard.

Bij het schrijven van dit artikel zijn de onderhandelingen over een staatshervorming in een crisisfase beland en dat met name rond Brussel-Halle-Vilvoorde. Als deze fase te lang zou duren en niet tot een oplossing komt, is het hele werk van deze zomer voor niets geweest. Als er echter iets is waarin deze regeringloze zomer van 2010 verschilt van die van 2007, dan is het volgens de pers de politieke atmosfeer en de bereidheid van de Franstalige partijen om een stuk in de richting van de eisen van de Vlaamse partijen te stappen. Wat is hier allemaal van aan en waar gaan we naartoe?

De treinramp in Buizingen leidt tot een bredere maatschappelijke discussie over de veiligheid op het Belgische spoorwegnet. Daaraan gekoppeld stelt de discussie zich over wat de dienstverlening van het spoor moet inhouden. De afgelopen jaren werd het bestuur opgesplitst en werd vooral geïnvesteerd in prestigeprojecten. De liberaliseringspolitiek wordt verder gezet met het filialiseren van het goederentransport.

De betoging van het N-SA (Nieuw Solidaristisch Alternatief) en de tegenacties hebben tot heel wat debat geleid onder studenten en de linkse organisaties. Sinds de gebeurtenissen van dinsdag zijn de verschillende posities en hun gevolgen voor de strijd concreter geworden.

Niet door “anders” te besparen, maar door een krachtsverhouding op te bouwen

De storm op de financiële markten is - voorlopig - gaan liggen. Nog voor het infuus van gemeenschapsmiddelen verwijderd is, beloven de gesubsidieerde banken alweer rijkelijke bonussen (1). Managers belonen zichzelf met lonen die wij in geen leven kunnen vergaren. Aandeelhouders denken terug aan zo hoog mogelijk rendement op zo kort mogelijke tijd. Voor hen lijkt de recessie voorbij. Voor ons moet de crisis nog op snelheid komen. De grote werkloosheidssprong komt er nog aan. Bovendien zijn de schulden verhuisd van de banken naar de overheid. Die wil ze doorschuiven naar de arbeiders en hun gezinnen. Hoe zullen we dat vermijden?