Sinds de jaren 1980 werd een extreem vrijemarktbeleid (ook wel neoliberaal beleid genoemd) gevoerd in de belangrijkste kapitalistische economieën die zich op het Anglo-Amerikaanse model baseren. Recenter hebben ook andere landen zoals Duitsland, Zweden,... zich op hetzelfde pad begeven. De basisingrediënten voor het neoliberale beleid zijn duidelijk: het dereguleren van de markten, in het bijzonder in de financiële sector. Het beperken van de overheid door het privatiseren van overheidsbedrijven en van de publieke sector. Enorme belastingsvoordelen voor de grote bedrijven en de superrijken. Een aanval op de georganiseerde arbeidersbeweging en op vakbondsrechten.
Dossier door Lynn Walsh, verschenen in ‘Socialism Today’ in juli 2011
De bloedige terroristische aanslagen van 11 september 2001 in New York, Pennsylvania en Washington vormden een belangrijk historisch ogenblik. In de nasleep van deze terreurdaden begon het VS-imperialisme een slachtpartij in Afghanistan en Irak. Sommigen dachten dat de enige overblijvende supermacht de wereld compleet zou domineren. De huidige economische crisis het feit dat de VS niet in staat is om de revoluties in Noord-Afrika en het Midden-Oosten te sturen, maken duidelijk dat dit niet klopt. We gaan na hoe de wereld de afgelopen tien jaar is veranderd.
30 jaar van neoliberaal kapitalisme heeft een maatschappelijke puinhoop achtergelaten. In landen als Spanje en Griekenland is meer dan 40% van de jongeren werkloos. Er groeit letterlijk een generatie zonder toekomst op. Maar zelfs in rijkere kapitalistische landen, zoals de VS, blijven jongeren langer thuis wonen omwille van slechte lonen en onzekere jobs. De uitbuiting en ongelijkheid zijn zo hard toegenomen dat je met een huidig loon geen gezin meer kan onderhouden, wat in de jaren 1960 wel nog kon. Dit was de naoorlogse bloeiperiode van het kapitalisme.
De afgelopen jaren waren explosief voor het kapitalisme. Er is amper een land of een regio die nog als stabiel kan worden omschreven. De schok van de crisis en de gevolgen van deze crisis in de vorm van afdankingen, massale werkloosheid, besparingen,... leiden ook tot verzet van de arbeiders. In die context wordt een oud wapen uit de arbeidersstrijd opnieuw boven gehaald: de algemene staking.
We publiceren een vertaling van de nieuwe inleiding door Peter Taaffe bij het boek “De permanente revolutie” van Leon Trotski dat door onze Pakistaanse kameraden van de Socialist Movement Pakistan in het Urdu is vertaald om in boekvorm te worden uitgebracht.