Het “Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur in de Economische en Monetaire Unie” is een verdrag dat een algemeen besparingsbeleid doorheen Europa wil opleggen en daarbij ook een aantal democratische rechten op de helling zet. Momenteel wordt in Ierland campagne gevoerd naar aanleiding van een referendum over het al dan niet ratificeren van dit verdrag. Europarlementslid Paul Murphy en de Socialist Party voeren intensief campagne om “Neen” te stemmen.

“Er komt geen redding van Spanje. Dat zou het einde van de euro betekenen en we zouden heel Europa moeten redden.” Dat is hoe Felipe Gonzales, de voormalige Spaanse premier tussen 1982 en 1996, het probleem van de Eurozone stelde. Het feit dat Griekenland zonder grote kleerscheuren deels failliet kon gaan, zorgde voor een zucht van opluchting. Maar nu komt het angstzweet terug door de financiële problemen die Spanje kent. De conservatieve regering van Mariano Rajoy heeft nochtans haar goede wil getoond door een hervorming van de arbeidsmarkt aan te kondigen en bijzonder zware besparingen door te voeren in het onderwijs en de sociale sector. Dat heeft echter de vernietigingsdrang van de markten niet kunnen stoppen.

In Frankrijk behaalt de linkse kandidaat Mélenchon - die kritiek levert op het kapitalisme, verwijst naar de Franse revolutionaire traditie en als slogan "de macht grijpen" gebruikt - 14% in de opiniepeilingen. Een steile opgang die zelfs het extreemrechtse FN parten speelt. De meeste presidentskandidaten in Frankrijk hebben plots de fabrieken en de jobverliezen ontdekt. Zelfs de onder brede lagen onpopulaire president Sarkozy durft er - geflankeerd door een legertje veiligheidsagenten - wel eens zijn opwachting maken.

Afgelopen zondag stemde het Griekse parlement een reeks nieuwe besparingen die werden geëist door de EU en het IMF in ruil voor nieuwe kredieten. Dat geld is nodig om te vermijden dat Griekenland haar schulden niet kan terug betalen. De zware besparingsmaatregelen waren voor de EU een voorwaarde op het vrijgeven van kredieten. Er werd massaal gereageerd door de Griekse arbeiders: dinsdag was er een algemene 24-urenstaking, vrijdag en zaterdag volgde een 48-urenstaking. Dat is nooit gezien in de naoorlogse geschiedenis van het land.

Het kabinet Rutte is als gevolg van de eurocrisis van plan om bovenop de aangekondigde 18 miljard nog eens 4 miljard extra te gaan bezuinigen. En dat op een moment waarbij er sinds augustus maandelijks zo’n 3000 ontslagaanvragen bij zijn gekomen, de inflatie al maandenlang op 3% staat en de economie tot stilstand is gekomen of licht krimpt. Openlijk wordt de aanval op de zieken en zwakkeren in de samenleving ingezet en nu liggen vooral de rijks- en gemeenteambtenaren onder vuur.

De Griekse premier Jorgos Papendreou moest afgelopen weekend aftreden. De regering die werd geleid door zijn partij, PASOK, moet plaats ruimen voor een regering van ‘nationale eenheid’. Deze nieuwe besparingscoalitie van PASOK en de Nieuwe Democratie zal instemmen met een nieuwe reddingsoperatie waarbij nog meer besparingen worden opgelegd en miljoenen Grieken dieper in de armoede worden geduwd.

Een spook waart door Europa – het spook van het Griekse failliet, de daaropvolgende exit uit de Eurozone en het volledige opbreken van die Eurozone. Alle tekenen op economisch en politiek vlak wijzen erop dat grote delen van het Europese establishment er steeds meer rekening mee houden dat dit een reële mogelijkheid is.

De trojka (Europese Commissie, Europese Centrale Bank en IMF) trok deze week naar Athene om er de Griekse ‘vooruitgang’ qua besparingen te bekijken. In ruil voor de laatste reddingsoperatie met garanties, werd een fors besparingsplan geëist om de Griekse bevolking te laten opdraaien voor de crisis. Het gemiddelde inkomen van een Grieks gezin is de afgelopen vier jaar met maar liefst 50% afgenomen, dat is wat de New York Times een ‘dodende spiraal’ noemde.

“De beelden van wanhoop en uitbarstingen van woede zoals in 1981 zullen binnenkort terug op onze straten te zien zijn. Achtergestelde buurten van grote steden – indien niet in de centrale wijken van de steden wel in de ‘banlieus’ of voorsteden zoals in Frankrijk – zullen het terrein van nieuwe branden zijn.” Dat is de waarschuwing die de Socialist Party vier maanden geleden nog bracht in een artikel naar aanleiding van de verjaardag van de rellen in Brixton in 1981. Deze week werden duizenden mensen geconfronteerd met vernielingen in hun wijken.

Momenteel vindt in Griekenland de eerste 48-urenstaking sinds 1992 plaats. De beweging van de ‘misnoegde’ jongeren en de activisten van de arbeidersbeweging kwamen voor een dergelijke actie op. Ze willen daarmee protesteren tegen de stemming in het Griekse parlement over het tweede memorandum, een nieuw pakket besparingsplannen opgelegd door de trojka (EU, IMF en de Europese Centrale Bank). We publiceren een licht aangepaste versie van het uitgebreide pamflet waarmee onze Griekse kameraden van Xekinima in de beweging tussenkomen.