Op 14 januari werd de eerste verjaardag van de val van dictator Zine El Abidine Ben Ali in Tunesië gevierd. We spraken in het kader van een internationale bijeenkomst van het CWI eind januari met twee linkse socialisten die in Tunesië actief zijn en sympathisanten van het CWI zijn. We hadden het over de stand van zaken in Tunesië een jaar na de val van Ben Ali en de taken van socialisten de komende periode.

De aanhoudende repressie van het Chinese regime richt zich steeds meer tegen linkse activisten en kritische stemmen. Dit wordt eens te meer duidelijk in het geval van de 24-jarige Zhang Shujie, een lid van de internationale organisatie waartoe LSP behoort. Zhang is een socialist en voorstander van onafhankelijke vakbonden en arbeidersrechten in China. Hij schrijft voor de website Chinaworker.info en steunt het CWI dat actief is in onder meer China, Hong Kong en Taiwan. Zowel de website Chinaworker.info als de krant ‘Socialist’ zijn verboden in China.

De Nigeriaanse vakbondsleiders riepen op tot een algemene staking van onbepaalde duur die gisteren van start ging. Aanleiding is de afschaffing van de zogenaamde brandstofsubsidie waardoor de prijs onmiddellijk meer dan verdubbelde. Met de Democratic Socialist Movement zijn we bijzonder actief in de staking. We hadden al langer opgeroepen om mobilisaties en waarschuwingsstakingen te organiseren.

We publiceren de tekst die het Uitvoerend Bureau van LSP heeft gemaakt als bijdrage aan de discussies op de regionale congressen die we hielden vanaf eind november tot midden december. De finale versie van deze tekst dateert van enkele weken voor deze congressen om de politieke voorbereiding te versterken. Hierdoor is het mogelijk dat de tekst op een aantal punten politiek gedateerd is, maar de grote lijnen blijven uiteraard overeind.

Na de illusie van het einde van de crisis, is deze weer volop terug. In dit dossier gaan we aan de hand van enkele vragen en antwoorden na wat de stand van zaken van de kapitalistische crisis is.

We trappen een open deur in met de stelling dat de gebeurtenissen op de financiële markten een forse impact hebben op onze woon- en werkomstandigheden. Honderden miljoenen mensen worden erdoor geruïneerd, uit hun huizen gedreven, van hun inkomen beroofd en tot de bedelstaf veroordeeld. De slachtoffers zijn vooral gewone mensen die nooit een voet gezet hebben op de beursvloer. Ze ondergaan het beursgeweld, zonder dat ze er ooit om gevraagd hebben. Zelfs gehaaide speculanten geraken nauwelijks nog wijs uit de ingewikkelde mathematische modellen waarmee ze hopen snel rijk te worden, laat staan doorsnee beursleken zoals jij en ik.

Het kabinet Rutte is als gevolg van de eurocrisis van plan om bovenop de aangekondigde 18 miljard nog eens 4 miljard extra te gaan bezuinigen. En dat op een moment waarbij er sinds augustus maandelijks zo’n 3000 ontslagaanvragen bij zijn gekomen, de inflatie al maandenlang op 3% staat en de economie tot stilstand is gekomen of licht krimpt. Openlijk wordt de aanval op de zieken en zwakkeren in de samenleving ingezet en nu liggen vooral de rijks- en gemeenteambtenaren onder vuur.

De verkiezingen voor een Grondwetgevende Vergadering die op 29 oktober in Tunesië werden gehouden, waren het resultaat van een enorme strijd met revolutionaire massamobilisaties op het begin van het jaar. Zeker na de tweede bezetting van het Kasbah-plein was de omvang van de mobilisatie immens.

“The Cage” is een opvallend boek omdat er informatie in komt over de eindfase van de oorlog in Sri Lanka, een oorlog die officieel werd beëindigd in mei 2009. Het is ook een opvallend boek omdat de auteur, Gordon Weiss, woordvoerder van de Verenigde Naties was tijdens de oorlog. Zijn beschrijving van wat er gebeurde als een “bloedbad” heeft geleid tot woedende reacties van de Sri Lankaanse autoriteiten die het boek proberen af te doen als fantasie.

De Griekse premier Jorgos Papendreou moest afgelopen weekend aftreden. De regering die werd geleid door zijn partij, PASOK, moet plaats ruimen voor een regering van ‘nationale eenheid’. Deze nieuwe besparingscoalitie van PASOK en de Nieuwe Democratie zal instemmen met een nieuwe reddingsoperatie waarbij nog meer besparingen worden opgelegd en miljoenen Grieken dieper in de armoede worden geduwd.

De term “hervormingen” wordt vandaag te pas en te onpas gebruikt. Overal ter wereld kondigen regeringen “hervormingen” aan. Het onderwijssysteem wordt hervormd, de pensioenen moeten worden hervormd, de staat, het belastingsysteem, de werkloosheiduitkeringen, het welvaartsysteem, …

Er was een massale mediacampagne op televisie, op de radio, in de kranten, op straat,... om de Tunesische bevolking ervan te overtuigen om deel te nemen aan de verkiezingen van 23 oktober. Het nieuwe parlement moet de grondwet herschrijven en een nieuwe voorlopige regering verkiezen om tenslotte de data voor parlements- en presidentsverkiezingen te bepalen. Achter het ‘succesverhaal’ van de verkiezingen gaat een toenemende woede van onderuit schuil.

De vrees voor een nieuwe recessie wint steeds meer terrein. De politici en economen hebben het in het beste geval nog over “stabiliseren” met een terugkeer naar de “normale” situatie van voor 2008. Over de “30 glorierijke” jaren van na de oorlog wordt met geen woord meer gerept. De toekomst is onzeker. Dat zet sommigen ertoe aan om de oorzaken van de huidige crisis diepgaander in het systeem te zoeken. Ha-Joon Chang doet dit in zijn boek ’23 dingen die ze je niet vertellen over het kapitalisme’. De auteur brengt een vernietigende kritiek over de fundamentele tegenstellingen van het systeem, maar biedt geen alternatief.

Vijftien jaar geleden werd ons land opgeschrikt door een massale uitbarsting van straatprotest en woede. Na een week van spontane acties en betogingen, volgde op 20 oktober 1996 de Witte Mars in Brussel met 300.000 deelnemers. De ‘witte beweging’ maakte duidelijk hoe snel een beweging kan ontwikkelen. Vijftien jaar later is het nuttig om terug te kijken op de acties, maar ook op justitie. Wat is er veranderd na vijftien jaar? En hoe staan socialisten eigenlijk tegenover het gerecht?

Dexia Bank België is nu in handen van de Belgische staat. Ook Frankrijk neemt een deel van Dexia over en de rest verdwijnt in een ‘bad bank’. Begin oktober werden ook de Deense Max Bank en de Griekse Protonbank door de overheid overgenomen. De koortsige interventies van de overheden wijst op een enorme zenuwachtigheid in de Europese politieke en economische kringen. Sommigen stellen dat er nood is aan een gecoördineerde Europese interventie om de bankensector met een injectie van 200 miljard euro belastingsgeld overeind te trekken.